*~*~* One Love *~*~*

                ...สวัสดียามค่ำคืนที่แสนเงียบเหงา...ตอนนี้สายลม...เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ ทำไมฉันนอนไม่หลับก็ไม่รู้ ฉันเอาแต่คิดฟุ้งซ่าน หลายวันแล้ว ไม่อยากกลับไปสู่วังวนเดิมๆ ความรู้สึกเก่าๆ แต่มันก็อดคิดไม่ได้ โดยเฉพาะเวลานั่งอยู่เพียงลำพังเงียบๆใต้แสงไฟสลัวๆ ฟังเพลงคลอเบาๆ น้ำใสๆมันก็ไหลออกมาไม่รู้ตัว พยายามลืม..แต่พอมีบางสิ่งที่คล้ายกับการกรอเทปเก่าไปยังที่เดิมที่เคยจากมา มันก็ทำให้รู้สึกว่าหนทางมันช่างแสนยาวไกล..ไกลออกไปทุกที ทั้งๆที่ฉันพยายามลบมันออกไป แต่กลับกลายเป็นว่าตัวฉันนั่นแหละที่พยายามไขว่ขว้ามันเอาไว้ เหมือนเด็กน้อยคนนึงที่พยายามเอื้มไปหยิบลูกโป่งที่เลื่อนหลุด..และลอยออกไปจากมือ ได้แต่มองมันลอยออกไปไกล..ไกลออกไป..ไกลออกไปทุกที จนสิ่งที่เด็กคนนั้นพยายามไขว่ขว้าลอยลับหายไปกับสายลม.......สายลมจ๋า พามันกลับมาหาฉันทีได้มั้ย

                 วันนี้อากาศร้อนมาก เดินออกไปหนังแทบเกรียมกันเลยทีเดียว วันอาทิตย์นี้ก็เป็นอีกวันที่ระเห็ดออกไปนอกบ้านอีกแล้ว ตอนเช้าไปเชงเม้งมา ตอนบ่ายต้องไปซื้อหนังสือเล่มโปรดของน้องสาวตัวดีที่สัปดาห์หนังสือ เพราะเมื่อวานจงใจไม่ซื้อให้55+ ก็ตังค์มันหมดนี่นา เอิ้กๆ

                 หลายวันที่ผ่านมาเราจมอยู่กับตัวเองมากมาย ทั้งสับสนทั้งกลัว เครียด เสียใจ หลายๆอย่างผสมปนเปกันไป จนไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วตัวเองต้องการอะไร เหมือนกับคนเคว้งคว้างล่องลอยไร้แก่นสาร จน ณ ตอนนี้ก็ยังคงรู้สึกอยู่ คงเครียดเรื่องงานนั่นแหละ รู้สึกว่าจะไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากตัวเองอ่ะ ไม่อยากออกจากที่ฝึกงานเดิมเลย แต่ก็ลังเล เพราะเกรงใจ และรู้สึกผูกพันกับคนที่นั่นเสียแล้ว ไม่รู้เราคิดอย่างนี้ แต่คนอื่นๆจะคิดเหมือนเรามั้ย

                 ส่วนเรื่องเพื่อนก็..ให้ความรู้สึกว่า..เราไม่มีใครเลยจริงๆ ถ้าตอนนั้นเราเลือกที่จะพูดความจริง ถ้าเรากล้าหาญกว่านี้สักนิด เรื่องราวต่างๆคงไม่เป็นแบบนี้หรอก เราอาจจะได้สิ่งที่เราต้องการคืน แต่ตอนนี้เราเลือกทางเลือกที่เจ็บปวดที่สุด และเราก็ต้องทนอยู่กับมันให้ได้ แม้ว่าเราจะทนอยู่กับมันมากว่า1ปีแล้ว แต่สิ่งที่สุญเสียมันไม่อาจทำให้เราลืมได้ และสิ่งที่เรากลัวก็คือ เพื่อนใหม่ๆที่เราเจอ คิดอยู๋ตลอดว่าเค้าจะเป็นอย่างนั้นมั้ย ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว เพราะมันคล้ายๆ แต่มีคนบอกว่าอย่าเก็บเรื่องนั้นมาใส่ใจเลย รกสมองปล่าวๆ ก็จริงนะ แต่จะให้ทำยังไง เราถึงจะลืมล่ะ

                 เรื่องต่อมาเป็นเรื่องของเราเองอ่ะแหละ ที่รู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจเราเลย อยากมีใครสักคนคอยดูแล เป็นห่วงเป็นใย แต่มันก็แค่ฝันลมๆแล้งๆ เพราะมันบาดใจเราทุกทีเลยที่เห็นคนอื่นเดินจูงมือกัน พอมองกลับมาที่ตัวเอง ก็เลยรู้ว่า เพราะเราเหงานั่นแหละ พยายามปลอบใจตัวเอง แต่ก็ไม่สำเร็จ ได้แต่มโนภาพคนในนิยายเท่านั้น และก็คงได้แค่นั้นแหละ เพราะที่ผ่านมา เราก็คิดไปเองฝ่ายเดียวเท่านั้น!

                 ตอนนี้เหรอ..คิดถึงใครบางคนที่เป็นเหมือนสายลมพัดผ่าน อยากเป็นสายลมโอบล้อมตัวเธอ แต่ไม่รู้ว่านับจากนี้ไปฉันจะมีโอกาสเจอเธออีกเมื่อไหร่ ในเมื่อเธอไม่เคยเห็นฉันอยู๋ในสายตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เหมือนเราไม่มีตัวตน เธอเคยบอกว่าอยากได้ใครสักคนมาดูแล ฉันอยากจะบอกว่าฉันนี่ไง แต่ฉันก็เข้าใจดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ น่าแปลกนะ เวลาฉันอยู่ใกล้ๆเธอ ฉันกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรเลย ผิดกับใครบางคนที่ตอนนี้กลายเป็นความทรงจำสีจางๆ เพราะทุกครั้งเราจะตื่นเต้น แต่กับคนๆนี้ฉันกลับรู้สึกดี ทั้งๆที่คิดถึงอยู๋ตลอดเวลา แต่ฉันสับสนเหลือเกินระหว่างความเหงา และความรัก จนฉันไม่สามารถแยกมันออกจากกันได้เลย

                 วันนี้ก็ได้แต่ภาวนาหวังว่าสักวันฉันจะได้เจอกับเธออีก แต่..ฉันจะรู้สึกกับเธอแค่เพื่อนเท่านั้น เพราะฉันแค่เหงา อยากมีใครสักคนเป็นเพื่อนคุยก็เท่านั้นเอง แค่นั้นจริงๆนะ

                 และเรื่องสุดท้ายในวันนี้ คือ คำขอโทษที่ฉันอยากพูดกับใครอีกคน ถึงแม้เขาจะไม่รู้สึกอะไรเลยก็ตามที

P.S. อยากรู้จัง ว่าตอนนี้ฉันจะทำให้มันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนได้มั้ย อยากรู้จังว่าอนาคตของฉันจะเป็นเช่นไร

 วันนี้วันแรกที่ได้ทำบล็อกที่นี่ เลยไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง อาจจะดูแบบมั่วๆนิดนึง ยังไงก็ขอคำชี้แนะด้วยล่ะ